Ramesses II: De grootste farao van het oude Egypte.

Ramses II: De grootste farao in de geschiedenis van het oude Egypte

Inleiding

Ramses II, vaak aangeduid als Ramses de Grote, behoort tot de meest vereerde heersers van Egypte en geldt als een sleutelfiguur in de annalen van de oude geschiedenis. Zijn regeerperiode, die ongeveer 66 jaar duurde (1279–1213 v.Chr.), vond plaats tijdens het Nieuwe Rijk, een periode die wordt beschouwd als het hoogtepunt van de Egyptische beschaving. Zijn bijdragen aan politiek, oorlogsvoering, kunst en architectuur waren diepgaand en verankerden zijn nalatenschap als een symbool van macht en grandeur.

Oorsprong en Opvoeding

Ramses II, een van de meest gevierde farao’s uit de geschiedenis, begon zijn opmerkelijke levensreis rond 1303 v.Chr. Geboren in de stad Pi-Ramesses, tegenwoordig bekend als Qantir in de oostelijke Nijldelta van Egypte, was hij voorbestemd voor grootheid als zoon van koning Seti I en koningin Tuya. Vanaf jonge leeftijd werd Ramses voorbereid om zijn vader op te volgen op de troon, waarbij hij een strenge opleiding onderging die aansloot bij de eisen van zijn toekomstige rol. Zijn training omvatte het beheersen van paardrijden, wapenkunde en de diepgewortelde religieuze praktijken die verbonden waren aan het vereren van het Egyptische pantheon van goden.

In tegenstelling tot veel van zijn broers en zussen toonde Ramses uitzonderlijke eigenschappen die de aandacht van zijn vader trokken. Zelfs als kind was zijn potentieel duidelijk, en Seti zorgde ervoor dat Ramses praktijkervaring opdeed door hem mee te nemen op militaire veldtochten. Deze vormende ervaringen scherpten zijn kennis van oorlogsvoering en bestuurlijk leiderschap, en legden de basis voor de legendarische heerser die hij later zou worden.

De Troonsbestijging van Ramses II

In 1279 v.Chr., na de dood van Seti I, besteeg Ramses II op vijfentwintigjarige leeftijd de troon. Hoewel hij een welvarend koninkrijk erfde, stond hij voor de uitdaging zijn macht zowel binnenlands als in buitenlandse gebieden te versterken. Vanaf het begin van zijn heerschappij richtte hij zich op het versterken van zijn reputatie als een formidabele krijger en een uitzonderlijke bouwer.

Het Tijdperk van Ramses II: De Gouden Eeuw van het Oude Egypte

Politieke Stabiliteit

De regeerperiode van Ramses II duurde ongeveer 66 jaar (1279–1213 v.Chr.), waarmee hij de langste heerschappij van het Nieuwe Rijk had na Thoetmosis III. Onder zijn bewind werd Egypte gekenmerkt door:

• Sterke interne stabiliteit: Egypte kende geen grote opstanden of interne onrust gedurende zijn lange regeerperiode.
• Versterking van de koninklijke autoriteit: Ramses II presenteerde zichzelf als het symbool van absolute macht en versterkte zijn imago als goddelijke heerser en krijger in tempels en beelden.

Religie en Samenleving

• Ramses II versterkte de verering van de god Amon-Ra en positioneerde zichzelf als de partner van deze godheid op aarde.
• Hij ontwikkelde het priesterlijke systeem en verleende de priesters aanzienlijke privileges, terwijl hij tegelijkertijd de loyaliteit van het volk aan de farao behield.
• De Egyptische samenleving was hecht en kende een duidelijke klassenstructuur: de heersende elite, priesters, ambachtslieden en boeren.

Oorlogen en Veldslagen

Militaire Situatie

Het Egyptische leger was een van de sterkste in het oude Nabije Oosten, uitgerust met geavanceerde strijdwagens en zeer bedreven in het gebruik van bogen, pijlen en speren.

Belangrijkste veldslagen: De meest opvallende was de Slag bij Kadesh tegen de Hettieten. Een gedeeltelijke overwinning en het daaropvolgende verdrag stabiliseerden de noordelijke grenzen van Egypte.

Uitbreiding van invloed: Egypte breidde zijn controle uit over Nubië in het zuiden, verstevigde zijn dominantie over de Levant in het oosten, terwijl Libië bedreigingen vormde aan de westelijke grenzen.

Slag bij Kadesh: Een Pijlpunt in de Oude Oorlogvoering (1274 v.Chr.)

Gelegen aan de oevers van de Orontes, nabij de stad Kadesh – een strategische locatie op de grens van het huidige Syrië en Libanon – blijft de Slag bij Kadesh een van de meest indrukwekkende militaire confrontaties uit de oudheid. Deze epische strijd vond plaats rond mei 1274 v.Chr. (of mogelijk 1275 v.Chr., volgens sommige bronnen) en was meer dan een botsing tussen legers: het markeerde het hoogtepunt van een harde rivaliteit tussen twee grootmachten van de oude wereld: het Egyptische Rijk onder farao Ramses II en het Hettitische Rijk onder koning Muwatalli II.

Het Politieke Toneel: Egypte en Hatti in Concurrentie

In de kern draaide dit conflict om een langdurige strijd om de heerschappij over Syrië en Fenicië — regio’s die van groot economisch en strategisch belang waren aan het einde van het tweede millennium v.Chr. Egypte, met zijn bloeiende Nieuwe Rijk, probeerde zijn invloed in deze gebieden uit te breiden, maar de Hettitische koningen, die regeerden over een machtig Anatolisch rijk, waren vastbesloten weerstand te bieden. Het toneel stond klaar voor een monumentale strijd die niet alleen grenzen zou bepalen, maar ook diplomatieke relaties voor jaren zou vormgeven.

De Legers bij Kadesh (Egyptische Strijdkrachten)

Farao Ramses II leidde zijn legers met nauwgezette organisatie. Zijn troepen waren verdeeld in vier divisies, vernoemd naar Egyptische goden: Amon, Ra, Ptah en Seth. Opmerkelijk genoeg voerde Ramses persoonlijk het bevel over de Ra-divisie — een ongebruikelijke maar gedurfde zet die zijn vertrouwen en leiderschap demonstreerde.

Hettitische Strijdkrachten

Aan Hettitische zijde stelde koning Muwatalli II een formidabele coalitie samen. Naast zijn eigen leger verenigde hij troepen uit Anatolische staten, Syrische bondgenoten en lokale vazallen. Prominente Hettitische edelen zoals Hattusili speelden een sleutelrol in de coördinatie van deze enorme strijdmacht.

Volgens historische verslagen werden in deze confrontatie ongekende aantallen strijdwagens ingezet, met schattingen tussen de 5.000 en 6.000 voor beide kampen samen. Hiermee geldt de Slag bij Kadesh als de grootste strijdwagenconfrontatie in de bekende geschiedenis.

Strijdwagenoorlog: Kracht versus Wendbaarheid

De strijdwagens zelf onthullen veel over de uiteenlopende militaire strategieën. De Hettitische wagens waren zwaar en robuust, ontworpen voor drie mannen: een bestuurder, een boogschutter of speervechter en een schilddrager. Deze eenheden blonken uit in massale charges die verwoestende kracht op het slagveld leverden.

Daartegenover stonden de lichtere, wendbare Egyptische strijdwagens, ontworpen voor snelle manoeuvres. Met slechts twee inzittenden — een bestuurder en een boogschutter — gaven deze wagens prioriteit aan snelheid en flexibiliteit. Dit verschil in ontwerp weerspiegelde de bredere tactische benaderingen van beide legers: Egyptische snelheid en aanpassingsvermogen tegen Hettitische schokkracht.

De Kunst van Misleiding: De Aanloop naar de Strijd

Volgens Egyptische bronnen, vereeuwigd in het Gedicht van Pentaur en Het Bulletin, werd Ramses misleid door een sluwe Hettitische list. Valse boodschappers of kooplieden verspreidden misleidende informatie dat het Hettitische leger ver weg was, terwijl het zich in werkelijkheid schuilhield bij Kadesh. Deze misleiding speelde een cruciale rol in het creëren van een van de meest dramatische verrassingsaanvallen in de militaire geschiedenis.

Het Verloop van de Strijd: Momenten die Kadesh Definieerden

Aanvankelijke Egyptische Beweging: Ramses trok met zijn Ra-divisie richting Kadesh terwijl zijn andere divisies achterbleven. Terwijl zijn troepen de stad naderden en inlichtingen verzamelden, marcheerden ze onbewust een hinderlaag in.

Hettitische Hinderlaag: Vanuit de vestingwerken van Kadesh stortten duizenden Hettitische strijdwagens zich op de Ra-divisie. Overvallen en bijna omsingeld stonden de Egyptische troepen op het randje van een catastrofale nederlaag. Toch leidde Ramses persoonlijk een gedurfde tegenaanval met zijn koninklijke garde.

De Omkeer: Terwijl de chaos voortduurde, arriveerden versterkingen van de Amon-divisie op het juiste moment om de situatie te stabiliseren. Ook bondgenoten uit Amurru (Ne’arin) droegen mogelijk bij aan het versterken van de Egyptische verdediging. Later voegde de Ptah-divisie zich bij de strijd, bedreigde de Hettitische achterhoede en dwong hen tot terugtrekking. Hoewel Ramses erin slaagde de controle over zijn kamp te herwinnen, bleef Kadesh zelf in Hettitische handen.

Keerpunt: De komst van de Amon-divisie, mogelijk ondersteund door bondgenoten uit Amurru (Ne’arin), keerde het tij van de strijd. Later sloot de Ptah-divisie zich aan, waardoor de Hettieten zich moesten terugtrekken uit het Egyptische kamp — maar ze behielden de controle over Kadesh.

Uitkomst van de Strijd:

Volgens moderne wetenschappers wordt de strijd beschouwd als een patstelling. De Egyptische invloed bleef aanwezig langs de Levantijnse kust, terwijl de Hettieten de controle behielden over het binnenland van Syrië, inclusief Kadesh. Ongeveer twintig jaar later, rond 1259 v.Chr., formaliseerden beide grootmachten hun betrekkingen met een vredes- en alliantieverdrag, erkend als een van de oudste diplomatieke overeenkomsten in de geschiedenis.

Historische Betekenis:

Dit conflict vertegenwoordigt de eerste grote gedocumenteerde strijdwagenoorlog in de geschiedenis. De beschikbaarheid van vergelijkende verslagen uit zowel Egyptische als Hettitische bronnen biedt een zeldzame kans voor crossculturele analyse. Bovendien markeert het een belangrijk moment in de oude diplomatie, met de totstandkoming van een van de vroegst bekende officiële vredesverdragen.

Werkelijke Uitkomst: Bepaling van de Overwinnaar

De meeste moderne historici zijn het erover eens dat de strijd eindigde in een patstelling, zonder duidelijke winnaar. Beide partijen leden aanzienlijke verliezen maar behielden gedeeltelijke controle over verschillende gebieden: de Hettieten hielden hun gezag over het binnenland van Syrië en de strategische stad Kadesh, terwijl de Egyptenaren hun invloed behielden langs de Fenicische kust en in de regio Amurru. In de nasleep hiervan culmineerden jaren van politieke en militaire spanningen in de ondertekening van een vredes- en alliantieverdrag. Het Egyptisch-Hettitische vredesverdrag, voltooid rond 1259 v.Chr., wordt algemeen erkend als een van de vroegst gedocumenteerde vredesovereenkomsten in de geschiedenis.

Het Vredesverdrag

Na jaren van oorlogvoering sloten Ramses II en de Hettitische heerser Ḫattušili III in 1258 v.Chr. het eerste gedocumenteerde vredesverdrag in de geschiedenis. Dit historische akkoord, opgesteld in zowel het Egyptisch als het Hettitisch, is tot op heden bewaard gebleven.

Aanvullende Militaire Campagnes

Ramses II voerde verschillende expedities uit buiten de grenzen van Egypte om zijn invloed te versterken en vitale hulpbronnen te beschermen. In Nubië, in het zuiden, werkte hij aan het consolideren van de controle over de winstgevende goudmijnen. In Libië, in het westen, waren zijn campagnes gericht op het afweren van invallen door stammen, terwijl hij in Palestina en Syrië, in het oosten, inspanningen leverde om belangrijke handelsroutes te beveiligen.

Architectonische prestaties

Economie en Welvaart

De Egyptische economie bloeide sterk onder zijn heerschappij dankzij:

Beheersing van internationale handelsroutes.

Veiligstellen van mijnen en goud uit Nubië.

Het innen van belastingen uit ondergeschikte regio’s.

Deze economische voorspoed ondersteunde enorme bouwprojecten, zoals de tempels van Abu Simbel, het Ramesseum en de pylonen van Karnak.

Het tijdperk van Ramses II staat bekend als de gouden fase van de Egyptische beeldhouwkunst en architectuur.

Zijn kolossale beelden en reliëfs van veldslagen werden het standaardmodel voor koninklijke beelden in de 13e eeuw v.Chr.

De architectuur werd gekenmerkt door grootsheid en schaal, met enorme tempelgevels, lange hallen en gigantische zuilen versierd met historische inscripties.

De Tempel van Abu Simbel Een Nubisch Meesterwerk uit de Rots Gehouwen

Heb je je ooit afgevraagd hoe het voelt om een stap terug in de oude geschiedenis te zetten terwijl je staart naar een kolossaal monument dat in een rotswand is uitgehouwen? Welkom bij de adembenemende Tempel van Abu Simbel, gelegen op de westelijke oever van de Nijl in Opper-Egypte, nabij de historische grens met Nubië.

Deze opmerkelijke plek is niet zomaar een tempel. Het is een complex van twee majestueuze bouwwerken die zowel goddelijke verering als koninklijke trots belichamen. De grootste van de twee, bekend als de Grote Tempel, was gewijd aan farao Ramses II zelf, vereerd als een god naast machtige godheden zoals Amon, Ra-Horakhty en Ptah. De aangrenzende Kleine Tempel is opgedragen aan Hathor, de godin van liefde en moederschap, samen met Nefertari, Ramses’ geliefde Grote Koninklijke Gemalin. Samen vertellen deze tempels een fenomenaal verhaal van religie, macht en toewijding.

Deze indrukwekkende bouwwerken dateren uit de 13e eeuw v.Chr., tijdens de glorieuze regeerperiode van Ramses II, en men schat dat het twintig jaar heeft geduurd om dit adembenemende project te voltooien. Elk detail werd nauwkeurig ontworpen, inclusief de harmonieuze combinatie van kunst, spiritualiteit en architectuur.

Over ontwerp gesproken—bereid je voor om overweldigd te worden door de puurheid van de schaal! De façade van de Grote Tempel is ronduit monumentaal, met vier kolossale zittende beelden van Ramses II die maar liefst 20 meter hoog zijn. Dit meesterwerk is rechtstreeks uit de rots gehouwen en leidt naar een interieur versierd met uitgebreide reliëfs. Het heiligdom diep binnenin herbergt beelden van goden en creëert een omgeving doordrenkt met eerbied en grootsheid. Wat de Kleine Tempel betreft: de artistieke pracht draait om Nefertari die naast Ramses staat — een zeldzame en uitzonderlijke voorstelling in de Egyptische iconografie die veel zegt over hun relatie.

Denk je dat dát indrukwekkend is?

Wacht maar tot je hoort over een uniek astronomisch fenomeen dat verbonden is aan deze tempel. Twee keer per jaar — rond 22 februari en 22 oktober — dringt het zonlicht diep door tot in het heiligdom en verlicht de beelden binnenin. Dit hemelse spektakel is perfect afgestemd op de zonnecyclus en dient als een symbolische viering van koninklijk gezag en goddelijke verbondenheid. Stel je voor dat je getuige bent van dit schitterende moment; het is alsof de natuur zelf samenwerkt met de tempel om Ramses’ nalatenschap te eren.

Maar dit wonder bereikte onze moderne tijd bijna niet ongeschonden. Tijdens de bouw van de Aswandam in de jaren zestig dreigde het stijgende water van het Nassermeer deze magnifieke tempels voorgoed te overspoelen. Dankzij een ambitieuze internationale reddingsoperatie onder leiding van UNESCO kreeg Abu Simbel een nieuw leven. De tempels werden zorgvuldig steen voor steen gedemonteerd en verplaatst naar een hoger gelegen locatie, zodat hun pracht behouden bleef voor toekomstige generaties. Deze prestatie was niet alleen archeologisch van belang — het was een van de meest briljante technische verwezenlijkingen van de mensheid om geschiedenis zelf te redden.

Abu Simbel staat niet alleen als een reliek uit de tijd van Ramses II. Maar ook als een bewijs van menselijke vindingrijkheid, passie voor geschiedenis en eerbied voor wat ons is voorafgegaan. Of je nu onder de indruk bent van de kolossale beelden of je verwondert over de zonne-uitlijning. Deze iconische plek zal je ongetwijfeld betoveren.

Het Ramesseum – De Dodentempel van Ramses II in Thebe

Wat is het?

De dodentempel en herdenkingstempel van Ramses II, gelegen op de westelijke oever van Luxor (het oude Thebe). In het Nieuwe Rijk bouwden farao’s “tempels van miljoenen jaren” die bedoeld waren om hun nagedachtenis te bestendigen en om postume offers te ontvangen. Het Ramesseum is een van de beroemdste voorbeelden van dit type.

Indeling en architectuur:

Het complex omvatte een monumentale pylon. Open binnenplaatsen en een grote hypostyle zaal ondersteund door massieve zuilen (bronnen suggereren dat er oorspronkelijk ongeveer 48 waren). Daarachter lagen zalen en heiligdommen versierd met beelden en reliëfs.

Decoraties en functie:

De muren dragen reliëfs met militaire scènes — vooral de Slag bij Kadesh en de “triomf” van de farao. Evenals cultische scènes die de koning verheerlijken. De tempel huisvestte ook enorme kolossale beelden van Ramses II; vandaag blijven vooral indrukwekkende ruïnes over. Met fragmenten die in musea over de hele wereld worden tentoongesteld.

Belang:

Het Ramesseum illustreert de architecturale ambitie van Ramses II: een bouwwerk dat zowel herdenkings. Als cultische functies vervulde en zijn militaire macht en goddelijke legitimiteit bevestigde. Zoals andere dodentempels werd het beïnvloed door overstromingen van de Nijl. Plunderingen en religieuze veranderingen — en diende het in de Late Oudheid zelfs enige tijd als christelijke plaats van aanbidding.

De Tempel van Luxor – Een Getuigenis van de Nalatenschap van Ramses II

Hoewel het gemakkelijk is om de Tempel van Luxor te zien als een creatie van één enkele periode. Strekt zijn verhaal zich uit over meerdere dynastieën. Oorspronkelijk begonnen tijdens de 18e dynastie onder Amenhotep III. Groeide dit schitterende heiligdom dankzij de verbeelding en bijdragen van opeenvolgende heersers, die elk hun onuitwisbare stempel achterlieten. Onder hen schittert één naam in het bijzonder: Ramses II.

Ramses II

een meester in zowel macht als symboliek, transformeerde de tempel met grootse toevoegingen die zijn ambitie en goddelijke autoriteit weerspiegelden. Hij begon met een monumentale façade, gedomineerd door een torenhoge pylon. Geflankeerd door kolossale beelden van zichzelf in zowel zittende als staande houding. Deze waren niet slechts kunstwerken; het waren gedurfde verklaringen van zijn legitimiteit als vorst die door de goden gezegend was. Om nog meer grandeur toe te voegen, vulde Ramses de binnenplaatsen met beelden en ingewikkelde reliëfs die scènes van rituele offers en goddelijke zegeningen uitbeeldden. Waarbij hij zichzelf centraal plaatste in deze heilige voorstellingen.

Men kan niet over de Tempel van Luxor spreken zonder de meest iconische elementen te noemen: de kolossale beelden van Ramses en de obelisken die ooit trots bij de ingang stonden. Vandaag worden bezoekers verwelkomd door verschillende van deze beelden, die als tijdloze wachters over de historische site staan. Van de twee imposante obelisken die Ramses oprichtte, blijft er slechts één in Luxor. Terwijl de andere in de 19e eeuw werd overgebracht naar Parijs en nu het Place de la Concorde siert.

Door deze bijdragen verankerde Ramses II zijn beeltenis in het spirituele hart van Thebe. Waarbij hij zijn nalatenschap verbond met het grote Opet-festival en het religieuze leven van de tempel. Zijn architecturale en artistieke inspanningen zorgden ervoor dat zijn naam door de gangen van zowel geschiedenis als mythologie zou weerklinken. Een blijvend testament aan zijn politieke en religieuze invloed.

Karnak – Toevoegingen en Nalatenschap van Ramses II

Overzicht:

Karnak, het grootste religieuze complex van het oude Egypte, staat als een monumentale dedicatie aan de god Amon-Ra. Het werd gedurende bijna tweeduizend jaar ontwikkeld en weerspiegelt de architecturale en artistieke bijdragen van talloze farao’s die hun stempel wilden drukken op dit heilige terrein.

Bijdragen van Ramses II:

Ramses II speelde een belangrijke rol in het vergroten van de pracht van Karnak. Hij verrijkte de site met sierlijke façades, aanvullende bouwwerken en uitgebreide decoraties. Talrijke muren en zuilen dragen zijn cartouches en voorstellingen van rituele scènes, die zijn toewijding en invloed weerspiegelen.

Belangrijkste Realisaties:

Een opmerkelijk aspect van de betrokkenheid van Ramses II is het voltooien of decoreren van delen van de Grote Hypostyle Zaal. Die oorspronkelijk was begonnen door Seti I. Hij gaf ook opdracht voor kolossale beelden of herpositioneerde deze. En herstructureerde delen van de binnenplaatsen en processiewegen, waardoor het complex nog meer verfijning en orde kreeg.

Betekenis van Zijn Toevoegingen:

De bijdragen van Ramses II verhoogden niet alleen de status van Karnak als spiritueel centrum voor de cultus van Amon. Maar versterkten het complex ook als een dynastiek monument. Deze verbeteringen benadrukten zijn religieuze toewijding en politieke autoriteit, en bevestigden zijn nalatenschap binnen het meest voorname heiligdom van Thebe.

The Statues of Ramses II: Monumentale Propaganda in Steen

Reikwijdte en Kenmerken: Archeologische studies en hedendaagse inventarissen onthullen dat Ramses II meer dan 350 beelden van zichzelf liet vervaardigen. Strategisch verspreid over Egypte en naburige gebieden. Deze beelden variëren in schaal, van bescheiden uitgehouwen werken tot monumentale colossen. Met ongeveer 40 tot 50 gigantische zittende of staande figuren. Deze omvangrijke beeldhouwcampagne behoort tot de meest ambitieuze in de oude wereld.

Vakkunst en Benadering: De beelden werden vervaardigd met diverse technieken: rechtstreeks uit rotsformaties gehouwen of gevormd uit grote steenblokken. Daarnaast greep Ramses II vaak naar usurpatie, waarbij hij beelden van eerdere heersers hergebruikte door inscripties aan te passen of gelaatstrekken te herwerken zodat ze aansloten bij zijn identiteit en nalatenschap.

Plaatsing en Doel: De beelden van Ramses II werden strategisch geplaatst langs processiewegen, grens­tempels, stedelijke centra en heilige plaatsen langs de Nijl. Deze bewuste positionering creëerde een alomtegenwoordige visuele aanwezigheid, die zijn autoriteit en goddelijke status benadrukte. Bekende voorbeelden zijn het kolossale beeld uit Memphis (momenteel gehuisvest in het Grand Egyptian Museum in Gizeh) en diverse overgebleven stukken die in grote musea wereldwijd worden tentoongesteld.

Culturele en Politieke Impact: Deze ongekende beeldhouwkundige onderneming vormde een hoeksteen van Ramses II’s koninklijke propaganda. Ze was erop gericht zowel religieuze ruimtes als publieke domeinen te domineren met zijn alomtegenwoordige gestalte. Waardoor zijn blijvende nalatenschap ver buiten de grenzen van zijn eigen regeerperiode werd verzekerd.

A table of 10 of the most famous statues of Ramses II

Tweede deel

Familieleven

Ramses II had talrijke echtgenotes, waarbij koningin Nefertari de meest bekende en geliefde was. Zij had een bijzondere plaats in zijn leven. Wat duidelijk blijkt uit de grote tempel die hij voor haar liet bouwen in Abu Simbel, naast zijn eigen tempel. Hij was ook getrouwd met Isetnofret en trad in huwelijken met verschillende buitenlandse prinsessen. Waaronder de dochter van de Hettitische koning na het vredesverdrag.

Men gelooft dat Ramses II bijna honderd kinderen had, zowel zonen als dochters. Wier namen vereeuwigd zijn op de muren van zijn tempels.

Dood en nalatenschap van Ramses II

Ramses II stierf op de opmerkelijke leeftijd van ongeveer negentig jaar in 1213 v.Chr. Wat het einde markeerde van een regeerperiode die meer dan zes decennia duurde. Hij werd oorspronkelijk bijgezet in tombe KV7 in de Vallei der Koningen, maar zijn laatste rustplaats bleef niet ongestoord. Vanwege het gevaar van grafrovers werd zijn mummie meerdere keren verplaatst. Waarna deze uiteindelijk veilig werd ondergebracht in de koninklijke cachette van Deir el-Bahari.

Tegenwoordig wordt de mummie van Ramses II zorgvuldig bewaard in het Egyptisch Museum op het Tahrirplein in Caïro.

Er zijn plannen om deze in de toekomst tentoon te stellen in het Grand Egyptian Museum in Gizeh.

Weinig bekende inzichten en feiten

Ramses II was ongeveer 1,75 meter lang en had van nature rood haar. Al veranderde de kleur later door de plantaardige stoffen die tijdens het mummificatieproces werden gebruikt.

Hoewel hij last had van artritis en tandproblemen, tonen zijn fysieke resten aan dat hij in zijn jongere jaren een krachtige en sterke krijger was. Voordat zijn gezondheid in latere levensfasen achteruitging.

Het kolossale standbeeld van Ramses II, dat ooit de voorzijde van het hoofdtreinstation van Caïro (Bab al-Hadid) sierde. Werd in 2006 verplaatst naar het Grand Egyptian Museum in Gizeh.

Hij stond erom bekend oudere monumenten toe te eigenen door zijn naam erop te laten graveren als bouwheer. Wat vaak leidde tot misvattingen over hun echte oorsprong of architecten.

Conclusie

Ramses II staat als een van de meest prominente symbolen van de farao’s van het oude Egypte. Niet alleen geroemd om zijn uitzonderlijk lange regeerperiode en zijn indrukwekkende bouwprojecten. Maar ook als belichaming van de hoogtijdagen van Egypte op politiek, militair en diplomatiek vlak. Zijn nalatenschap blijft voortleven. En zijn naam wordt nog steeds erkend als die van een van de meest vooraanstaande heersers uit de oude wereld.

Empfohlene Touren

• Sharm El Sheikh: Colored Canyon, Blue Hole & Dahab Day Trip  –  Jetzt buchen
• Hurghada: Luxor, Karnak, Hatshepsut, and Valley of the Kings  –  Jetzt buchen
• Sharm El Sheikh: Private City Tour and National Museum Visit  –  Jetzt buchen